Who invented this துப்பட்டா?

இன்னைக்கு காலைல சர்ச் போய்ட்டு வண்டில வந்தேன். போகும்போதே காத்துல கன்னா பின்னானு பறந்து டார்ச்சர் பண்ணீடுச்சு என் துப்பட்டா. சரினு வரும்போது பாத்தா முக்கியமா பாத்து ஓட்ட வேண்டிய நேரத்துல என் மூஞ்சி மேலையே வந்து விழுது. அது கண்ணாம்பூச்சி விளையாண்டதுல நான் மண்டைய போற்றுப்பேன். அது ஏன் பொண்ணுங்களுக்கு மட்டும் இப்டி உடைய கண்டுபிடிச்சிர்காங்க? 

முன்னாடி பொண்ணுங்க புடவை கட்டிக்கிட்டாங்க. அத கட்டிகிட்டு வீட்டுல வேளை பாக்குறதே கஷ்டம், இதுல எதாவது மேல இருந்து எடுக்கனும்னா சுத்தி யாரவது இருக்காங்கலானு யொசிச்சு அப்பறம் செய்ய வேண்டி இருக்கு. சரினு சுடிதாருக்கு மாறுனாங்க, அதுல துப்பட்டானு ஒன்னு, அது எதுக்கு இருக்குனு எனக்கு இன்னும் தெரியல. அழகா துப்பாட்டா போட்டு அத அழுத்தமா பின் செஞ்சி யாருக்கும் இடர் உண்டாக்காம இருக்கனும்னு போட்ற ஆளு தான் நான். ஆனா என்ன தான் துப்பட்டாவ நீங்க டீசெண்ட்டா போட்டாலும் காத்து அடிச்சா அது பறக்க தான் செய்யும். கைய தூக்கும்போதும், எதாவது வேளை செய்ய கைய முன்ன நீட்டும்போதும் துப்பாட்டா உதவாது. அப்பறம் அத எதுக்கு போடனும்? ஆதுக்கு பதிலா ஜீன்ஸ் போட்டு லூசா குர்தி போட்டுகலாம். இன்னைக்கு வரும்போது காத்து கீழ கிடக்குற சுடிதார் டாப்ஸ்ச கூட மேல அழகிய லைலா மாதிரி தூக்கிடுது. என்னங்கடா உடை கண்டு பிடிச்சிர்க்காங்க. இப்படியே சௌகரியமா உடை கண்டு பிடிக்க பிடிக்க தான் பொண்ணுங்களுக்கு உடை டிசைன் அதிகமாயிட்டே போகுது..

Get Well Soon!!

என்னைச் சுற்றி மூவர் உடல் நிலை சரி இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நலம் பெற்று புது பெலனுடன் வரச்செய்யும் தேவா..!!

பார்வை!!

வீட்டில் இருந்து வெளியே கிளம்பிய நான்

என் வீட்டு ரோஜா செடியில் ரோஜா பூத்திருப்பதை

பரிதாபமாகப் பார்த்து

'யார் இந்த ரோஜாவிற்கு முட் க்ரீடத்தை கொடுத்தது' என்றேன்

என் வீட்டிற்கு வந்த அவள்

அதை பரவசமாக பார்த்து

'யார் இந்த முட் செடிக்கு ரோஜா க்ரீடத்தை கொடுத்தது' என்றாள்

புன்னகையுடன்..!!

நட்பு

 

 

"எப்ப கல்யாணம் பண்ணிக்க போற சீக்கரம் பண்ணிக்கோ.. அதான் போன் போட்டு பொலம்ப நாங்களாம் இருக்கோம்ல"னு சொன்னா என் தோழி ஒருத்தி.. :) என்ன நட்பு டா இதுனு தோணுச்சு! ஆயிரம் விஷ்யங்கள் உலகத்துல நடந்தாலும் நட்புங்க்ற அந்த உன்னதமான உறவு எல்லாத்தையும் அழகாக்கீடும்..

 

 

வருடிய வரிகள்

நான் உனக்காக பேசினேன்..

யார் என்னக்காக பேசுவார்..

மௌனமாய் நான் பேசினேன்..

கைகளில் மை பூசினேன்..

நீ வந்த கனவெங்கே காற்றில் கை வீசினேன்..

என்ன செய்ய?

மனிதனாய் இருந்த என்னை

ஞானியாக்கியதர்க்காய் நன்றி சொல்லவா?

அல்லது

என்னுள் இருந்த மனிதத்தை கொன்றதர்க்காய்

கண்ணீர் விடவா?

What do I say..?

Recently read a news about the leopard attach in Siliguri.. And thought we are doing mistakes continuously. We have captured forest, their dwelling place for our asset and now even worried to take defense against it. If we take forest for our use, then we should have provided those animals some land with proper safety that makes them stay inside and not get out of it.. I don't know how they were not panicked to watch a leopard pouncing a man before them.

I guess the gun should be given to the photographer and the camera to the man holding the gun. If it was for the reasons of blue cross or whatever.. I bet they won't wait if their loved ones were in that position of the man who get pounced by the leopard..

Do you have a Fear? Read this..

It was long I scribbled here.. I have been through many things but nothing appropriate to blog. Let me say something useful that I found so loooooooong before..

  
One day in the morning when I was watching Mickey mouse club house, people who watch Disney will know the program. Mickey and his friends gets to visit a friend's home that was in the trunk of the tree. And they welcome them warmly and they were seated to have their feast prepared. When that little one was bringing all foods to the table, a thunder storms outside and she gets afraid and hides beneath the table. And the thunder didn't stop and for every thunder she feels so threatened. On seeing this mickey and his friends try to say its just a thunder and they fail. They try many things to get her out of that fear but they can't. 

Finally, one of mickey's friend comes and calls her out. But she refuses to, but he calls her near the door and the thunder strikes and she gets afraid. He then by ask her to count 1 2 3.. till the next thunder strikes. First she hesitated but then he along counted with her and when they count, 1 2 3 4 5 the next thunder strikes. She was afraid but then he asked her to continue counting till she encounter the next thunder. She then counted 1 2 3 4 the next thunder strikes, by now she was little afraid, she continued and she was finally not threatened by the sound of thunder after she finishes a particular time..

Then they were all happy and took their foods and left the house happily..

There was a big moral behind it, it is that when we learn to expect something we fear, we won't be threatened by it. The moral behind counting numbers till next thunder strikes is, she will be counting it expecting a thunder sound, so she will not be threatened. 

What we fear, we must be knowing it, expecting it and prepared for it and it can do us nothing..

Stupidity or LoVE ?!!?

நாளையே முடிந்துவிடும் என்று தெரிந்தும் செய்கிறேன்
இது முட்டாள் தனமா
இல்லை அன்பா என்று தெரியவில்லை